Genel olarak iç mekanda resmedilen insanları konu alan resimlerdir. Asıl konusunu insan grupları ve davranışları olan bu resimlerde insan çevresi olarak ev ya da dükkan gibi mekanların içi resmedilmiştir.

Antik Yunan ve Roma mimarlıklarında sütun gövdesine verilen dışbükey eğimdir.

19.yy’ın ikinci yarısında Fransa’da ortaya çıkan akım, görsel sanatların yanısıra edebiyat ve müzikte de etkili olmuştur. İzlenimciler doğaya yönelmişler, nesnelerin yalnız biçimlerini değil, ışık karşısındaki görünümlerini de resmetmeyi amaçlamışlardır. Kesin konturlar ve ayrıntılar önemli değildir. Manzara ve neşeli insan grupları en sevdikleri konulardı. Koyu tonlardan kaçmışlar, ışığı en iyi yansıtan parlak ve açık renkleri kullanmışlardır. en önemli temsilcileri Manet, Monet, Renoir, Sisley ve Degas’tır.

Resim:  Claude Monet, `Gündoğumu`, tual üzerine yağlıboya, 1873.

Yeni Gerçekçi akımın bir türü olan empaquetagenin sözcük anlamı `paketlemedir`. Nesneleri alışılmış paket malzemeleriyle paketlemeyi bir sanatsal anlatım yöntemi olarak benimseyen anlayışa küçük nesneler, canlı bir insan konu olabileceği gibi, bu işlem yapılara ve doğa parçalarına da uygulanmıştır.

20.yy başlarında gelişen, resim, heykel ve mimarlıkta etkili olan sanat akımı. Dış gerçekliği olduğu gibi yansıtmayı yadsıyan akıma göre sanatın amacı, sanatçının iç dünyasını, duygularını renk, çizgi, düzlem ve kütle aracılığıyla dışa vurmasıydı. Deformasyon tekniğini yaygın olarak kullanmışlardır. En ünlü temsilcileri E. Nolde, O. Müller, O. Kokoschka ve E. Munch’tur.

Üzeri kubbe örtülü, yarım daire planlı, kendisinden daha geniş bir mekana bağlı mimari mekan öğesi.

Farklı üslup ve dönemlere ait sanat eserlerinden devşirilen öğelerin, yeni bir tasarım oluşturmak için ele alınması olgusudur. 19. yy.da çok yaygın bir biçimde görülmüştür.

“İşte adam” anlamına gelen Latince terim, Avrupa resim sanatında Hz. İsa’nın çarmıha gerilmeden önce halka takdimini resmeden ikonografik sahneyi niteler.

Tuz ve başka maddelerle yoğunlaştırılmış su üzerine özel boyaların damlatılıp şekiller verilmesinden sonra üzerine bir tabaka kağıdı yatırılarak elde edilen bezeme.